Moeder wil niet meewerken (intro)
Het is een jaar geleden dat mijn boek 'Heb je blij?' verscheen. Een boek dat begon als een blog, over de zoektocht van een moeder na de ontdekking dat haar kind 'anders' is. Waarom ik eraan begon, geen idee. Ik ging zomaar zitten en de verhalen schreven zichzelf. Het boek dat er kwam was een groot cadeau. Ik kreeg ontzettend veel positieve reacties. Nu nog wordt me regelmatig gevraagd of ik al bezig ben met een vervolg.
Ik heb daarover getobt. Een vervolg, over Juul, die nu 15 jaar is en de wereld verkent? Kan ik dat maken? Is de puberteit nou niet precies de periode waarin je als kind GEEN ZIN meer hebt in moederlijke bemoeienis? En zeker niet in de openbare ruimte? Ja, denk ik. En nee, er komt dus geen vervolg.
Geen vervolg over het leven met Juul, bedoel ik. Want los van Juul ging 'Heb je blij?' voor een groot deel ook over de slopende, frustrerende zoektocht naar passende hulp, en het grote spanningsveld tussen de overbelaste moeder, en de beterwetende hulpverlener.
Bijvoorbeeld hier:
"Sinds de diagnose is het een komen en gaan van hulpverleners. Ik vind het stuk voor stuk vuile indringers die in mijn huis niets te zoeken hebben. Vanachter het keukenraam kan ik aan hun grote degelijke tassen, platte schoenen en kordate tred al zien wat voor types het zijn. Als ze tegenover me zitten met een schrijfblok, een leesbril-aan-een-touwtje en een kopje thee ben ik tot de tanden gewapend. Niemand begrijpt mij, en zij al helemaal niet. Meestal open ik het gesprek door te vertellen dat ik van beroep ouderbegeleider ben van ouders met kinderen met ontwikkelings- of gedragsstoornissen, en dat ik tot nu toe nog geen één hulpverlener voorbij heb zien komen die me iets nieuws kan vertellen, laat staan iets waar ik in het dagelijks leven wat aan héb. Dat ik de verslagen allemaal heb gelezen, dat ik begrijp dat de opdracht is deze overbeschermende moeder te helpen bij het loslaten van haar kind, omdat het gewurgd wordt door zoveel moederliefde en dat dat een gezonde ontwikkeling in de weg staat. Ik voeg daaraan toe dat ik geloof in wat ik doe, en dat het me koud laat wat zij, of wie dan ook, daarvan vinden. Dat ik het enorm waardeer dat ze zich zorgen over mij maken, maar dat het een misvatting is dat ik overbelast zou zijn. Met mij en mijn kind is alles in orde, zolang er maar niet te veel vreemden in mijn huis mijn routine verstoren,'want om heel eerlijk te zijn, Gertrude, of Petra, of wat is je naam ook alweer, geeft al die goedbedoelde hulp me meer stress dan ik kan hebben'. Ik geniet ervan als ze na een minuut of tien zenuwachtig op hun stoel beginnen te schuifelen, maar mijn missie is pas echt geslaagd als ik ze in tranen hoor vertellen over hun echtscheiding of veel te zware caseload. In beide gevallen wijs ik ze na een uur vriendelijk de deur en schenk ik mezelf een glas wijn in dat ik in één keer leegdrink op de goede afloop. Ik ben zo'n moeder waarover in teamvergaderingen wordt gepraat als 'een moeder die niet wil meewerken'."
Precies in die periode bezocht ik een congres voor maatschappelijk werkers. Een van de onderwerpen was 'omgaan met moeders die niet willen meewerken', dus ik had m'n mouwen vast opgestroopt. Na het welkomstpraatje moesten we in subgroepen uiteen om het thema uit te diepen. Ik zag mijn collega's driftig knikken en bukken om hun etui en en schrijfblok uit hun tas te halen, want ja, wat is het toch vermoeiend, werken met die wantrouwende moeders die met hun agressieve manier van communiceren het hele hulpverleningstraject verstoren. Wat zou het heerlijk zijn als we daar wat concrete handvatten voor zouden kunnen krijgen. Ze keken hoopvol de kring rond. 'Mag ik wat zeggen', vroeg ik. 'Ik heb hier vrijwel nooit last van'. Het viel stil. 'Hoezo niet?', vroeg een collega achterdochtig. 'Omdat ík de hulpverlener ben en in mijn optiek wij degenen zijn die moeten meewerken", antwoordde ik, net iets te hard en net iets te fel.' Zij hebben de vraag, wij zoeken samen met hen naar een passend antwoord. Als je je mening of oordeel al klaar hebt en hulp probeert op te dringen kun je een defensieve reactie verwachten. Ik vind dat als we geconfronteerd worden met een moeder die 'niet wil meewerken', dat we dan onze eigen motieven moeten onderzoeken, in plaats van het gedrag van de ander.' Er volgde een pittige discussie waarvan ik niets heb onthouden. De term 'moeder wil niet meewerken' is echter altijd in mijn hoofd blijven hangen.
Een nieuwe blog. Over het spanningsveld tussen ouders en de hulpverlening. Verhalen uit de praktijk, door de ogen van een jeugdhulpverlener, die tegelijk ook moeder is van een kind dat zijn leven lang wel wat hulp zal kunnen gebruiken. Verhalen over hoe het niet moet. Over hoe het ook kan. Over hoe het soms kan (mis)lopen. Over communicatie. Over moederliefde. Over compassie. Over de Angst voor Jeugdzorg. Over de kwetsbaarheid van ouders. En over de weerstand die daar het gevolg van is.
Krijg nu al zin om je boek te lezen....groetjes een moeder die niet wil mee werken!
BeantwoordenVerwijderenVia FB hier terecht gekomen en doorgeklikt naar juulisanders. Wat een feest van herkenning! Ben zelf ooit begonnen met bloggen op Hyves over mijn/onze (zoek-)tocht in autiland en later overgezet naar blogspot. Inmiddels 4 diagnoses verder laat ik me ook door niemand meer iets vertellen. Dit blog is daarom ook zo herkenbaar. Werk zelf ook nog in het CJG. Ik ga zeker op zoek naar je boek. Succes met alle te nemen drempels en geniet van de kleine overwinningen met je zoon!
BeantwoordenVerwijderenAls bedenkers en oprichter van Diggout (voor dwarsliggers) herken ik je verhaal. Niet alleen als moeder maar ook als professional die vet geïrriteerd is naar de maatschappij. Bijzondere kinderen met bijzondere pluizen mogen niet in het hokje middelmatigheid geduwd worden. Opgegroeid in een gezin met HBers bipolairen autisten kan ik alleen maar zeggen ja het is vermoeiend en ja het is niet simpel maar ja het is inspirerend uitdagend en leerzaam.... omhels de moment. Nanette de Jong www.diggout.nl ���� ik hou van pluisjes
BeantwoordenVerwijderenEen dankjewel van een dwarsligger en medewerker van aard en beroep, dus ook hulpverlener, alleen niet (meer) in dienstverband, het wordt je bijkans onmogelijk gemaakt als hulpverlener met wie dan ook mee te werken. Gelukkig waren en zijn er meer dwarsliggers die na 25 jaar of langer 'in het veld' gewerkt te hebben (nog zo'n uitdrukking) nog steeds of weer 'het vak' i.p.v. 'het veld' kennen. Een hele grote veer voor dat je dit opschrijft, blog ajb door. Ik ben ook begonnen, maar dan als 'beterweter'. Maar ook bijvoorbeeld over mijn vader, die toen hij beginnende dementie had, weer naar huis werd gestuurd door de psycholoog en mij belde met de vraag 'of hij daar nou echt heen moest' en 'of ik die dokter eens wilde bellen?" De psycholoog legde mij geduldig uit dat "uw ouder geen hulpvraag" had, dus heb ik mijn vader gezegd dat hij daar idd niet meer 'heen hoefde'. Deze hulpverlener verstond haar vak niet, zij luisterde immers niet, want luisteren was 'geen hulpvraag'. Dat vond hij dus eigenlijk ook. En over alle kinderen, de tienermoeders, hun lieve, prachtige baby's, alle jongeren die vergezeld door 'hun voogd' en steevast met ieder een torenhoog dossier op mijn werk binnenkwamen Kortom je breekt mij de b** open met je blog. Dus dankjewel. Er zijn veel verhalen die verteld moeten worden. En je doet dit zo goed. Ik lig op apegapen, hoezo overbelast ?! Natuurlijk ga je door. Als moeder, partner, dochter, 'mantelzorgster' en als mens: "Surround yourself with the those on the same mission as you" m.a.w. je bent niet alleen.
BeantwoordenVerwijderenWarme groet van Anneke Tjoelker www.wisedog.nl
Herkenning..... Ieder wooord herken ik,iedere emotie, álles.... Eng gewoon! Maar wat prachtig mijn gevoel te lezen, geschreven door een ander.... Ben eigenlijk wel benieuwd wat de 'hulpverlening' hier van vind..... Of herkent, al zal ik met dat laatste wel weer een 'foute' verwachting hebben. Top, dit hele stuk!
BeantwoordenVerwijderenHerkenning..... Ieder wooord herken ik,iedere emotie, álles.... Eng gewoon! Maar wat prachtig mijn gevoel te lezen, geschreven door een ander.... Ben eigenlijk wel benieuwd wat de 'hulpverlening' hier van vind..... Of herkent, al zal ik met dat laatste wel weer een 'foute' verwachting hebben. Top, dit hele stuk!
BeantwoordenVerwijderenBen dan wel geen hulpverlener...al voel ik me soms zo wel na jaren ondergedompeld te zijn in de wereld die zich hulpverlening noemt ;)
BeantwoordenVerwijderenJe boek heb ik bijna in één keer uitgelezen en wat je schrijft klinkt allemaal ZO bekend
Ik ben ook van het type dat niet meer langer zwijgt, waarom zou ik? Wat heb ik te verliezen?..volgens mij niets...of misschien toch wel, maar dan niet in de negatieve zin!
De hulpeloze, beschamende blik van degene die over me zit en geen idee meer heeft wat ze moeten zeggen tegen "een moeder die niet wil meewerken"....ik heb maar één tip voor de hulpverlener in kwestie
LEER LUISTEREN en dan kunnen we samen op zoek naar een haalbare manier van samenwerken :)
Mooi Gitta! Ik kan mij er uitstekend een 'beeld' van vormen. Als een vader, die soms 'niet mee wilde werken'... Succes met je missie, met Juul en je ongetwijfeld effectieve en liefdevolle werk!
BeantwoordenVerwijderenOok wij zijn ouders die niet willen meewerken. Gevolg: Zorgmelding bij veilig thuis. Want niet willen meewerken om het kind op school te krijgen (lees: niet alle persoonlijke medische gegevens blootleggen met als gevolg dat de onderwijsconsulente die aan eenieder die ze wil laat lezen)is kindermishandeling. Want wij verstoorden het proces. ze waren aan het onderzoeken waar onze dochter het beste op school pasten. ach...dat onderzoek duurde al ene half jaar en wij wisten het al 2, 5 jaar waar ze heen moest. Maar: wij zijn lastige ouders die niet willen meewerken. En nu hebben we de mevrouw van het sociaal wijkteam ons huis ontzegd en er kwam ene ander. de onderwijsconsulente wil niet meer meewerken. heerlijk! Nu samen met de leerplichtambtenaar en goede hulpverleners die weten waar ze het over hebben verder gegaan. En nu? Nu komt er vaart in. Want naar deze lastige ouders wordt eindelijk geluisterd. En de school waar we haar al 5 keer aan gemeld hebben/ Die schijt in de broek, bang voor de rechtszaak. Tja, als je gelukt hebt kan ene lastige ouder toch wel iets voor elkaar krijgen.
BeantwoordenVerwijderenMooi voorbeeld van omdenken: van 'moeder wil niet meewerken' naar 'hulpverlener wil niet meewerken' - dat zet het eens in een ander perspectief. Ik heb al je blogs gelezen die er tot nu toe op staan en ik zie veel herkenbaars. Ben zelf jeugdarts. Er zijn voor mensen en met ze oplopen is heel waardevol en hebben mensen vaak het meest aan. Processen kosten tijd, dat is in ons eigen leven toch ook zo? Als hulpverlener vind ik het soms lastig om het onderscheid te maken tussen gezinnen waar snel iets moet gebeuren (omdat kinderen ernstig verwaarloosd worden bijvoorbeeld) en gezinnen waar je geduldig mee kunt oplopen en het proces in eigen tempo kunt laten gebeuren. Je hebt niet overal zicht op, en mensen kunnen hun problemen soms bijzonder goed camoufleren (vaak uit angst en schaamte). Hulpverleners zitten regelmatig met de vraag: moet ik me hier nu wel of niet (veel) veel zorgen om maken? Goed luisteren en niet oordelen is en blijft ontzettend belangrijk. In de jeugdgezondheidszorg hebben we nog het voordeel dat we lang kunnen optrekken met gezinnen en er vaak een goede vertrouwensband is. Dat die vertrouwensband gelukkig vaak behouden blijft bij het bespreekbaar maken van zorgen, heb ik ook mogen ervaren. Daarnaast heb ik ook fouten gemaakt in mijn houding en woordkeus: ook hulpverleners gaan hierin door een leerproces en hebben tijd nodig om dit onder de knie te krijgen. Maar tegelijk: je kan, als je het verknalt hebt, ergens op terug komen, excuses aanbieden en opnieuw het gesprek aangaan en ditmaal beter luisteren. We zijn tenslotte allemaal mensen die leren door vallen en opstaan, zowel de hulpverlener als de client. Geduld (met elkaar) is een schone zaak!
BeantwoordenVerwijderen